μπρεθλες

Μια μέρα άκουσα μια φίλη να φωνάζει σε αναρχικούς συντρόφους «Τι τους λέτε μουνιά ρε μαλάκες; Βλέπετε κανένα μουνί; Αρχίδια μουνί βλέπετε. Ματσίλα και μπατσίλα παντού». Αυτά τα λίγα πρόχειρα για την αποκατάσταση του μουνιού. Οι διαδηλώσεις στην Αθήνα τελευταία μου θυμίζουν τα χρόνια μου στο κολυμβητήριο. Νερό, ασφυξία, ταχυκαρδία, φωνές που δεν ξέρεις από…

χαμαιλέοντας, ο (

Ανοίγει παρένθεση και δανείζεται ένα κουβά χρώμα βάφει δωμάτια ξενώνων στόματα ξένων ξενοδόχους κύστες και τα μάγουλα του. Για να βγει το νοίκι υπενοικιάζει το ταβάνι γεμίζει ένα μαξιλάρι με πούπουλα αστικής αλεπούς και κοιμάται στη βροχή τρέφεται με πεταλίδες που φυτρώνουν στο μπετόν ασβεστώνεται πατόκορφα όταν περνάει ο Επιτάφιος και κολλάει μια διάβαση πεζών…

τόσκα

Μιλάω στον Θεό, μα ο ουρανός είναι άδειος. Σύλβια Πλαθ Στις 28 Ιουλίου βρέθηκα στο Ηρώδειο να παρακολουθώ την όπερα Τόσκα σε σκηνοθεσία του Ούγκο ντε Άνα. Πριν μιλήσω για αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω, θα πω δυό πράγματα για την όπερα και το κομμάτι “Vissi d’ arte” σε ερμηνεία της Κάλλας, που…

καναρινί φοβίες

Το παρόν δεν αποτελεί πλήρως προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι μονάχα μερικώς φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα πιθανότατα δεν είναι συμπτωματική και ενδέχεται να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ήταν λίγες μέρες πριν τα γενέθλια μου. Ας με πούμε Καλ για χάρη της ιστορίας. Βρισκόμουν στην εβδομαδιαία συνάντηση της ομαδικής ψυχοθεραπείας, έχοντας αράξει…

Μεταμόρφωση ΙΙ

(173) But who am I/ to tell the pretty secret/of the Butterfly Αλλά ποιά ειμ’ εγώ /που θα πω τ’ όμορφο μυστικό/της πεταλούδας; (182) A memorial crumb ένα αναμνηστικό ψίχουλο (187) Butterflies «that bloom» –πεταλούδες, που ανθίζουν -Έμιλυ Ντίκινσον1 Το πλυντήριο αναδιπλώνεται σε πολύχρωμους κυκλώνες απορρυπαντικού και ιδρώτα. Τα δημητριακά έχουν γεύση χαρτόνι, λίγες οι…

Μεταμόρφωση Ι

Μια μέρα θα ξυπνήσω άστρο όπως το ’λεγες θα πλύνω από τα χέρια μου το αίμα και θα πετάξω τα καρφιά από το στήθος μου δε θα φοβάμαι πια τον κεραυνό δε θα φοβάμαι το σφαγμένο πετεινό μια μέρα θα ξυπνήσω άστρο όπως το ’λεγες τότε θα είσαι ένα πουλί ίσως να είσαι ένα παγόνι…

κόρπς σαν οργκάν

Εισπνέω. Τα πλευρά μου διαστέλλονται σαν ακορντεόν, γεμίζοντας οξυγόνο. Γονατίζω στο δάπεδο. Εξακολουθώ να ρουφάω αέρα καθως τα αισθάνομαι ένα ένα να σκίζουν το δέρμα μου και να ξεδιπλώνονται διάπλατα, γυμνά, όπως τα σαγόνια ενός καρχαρία σε μουσείο φυσικής ιστορίας.Άπνοια.Η πίεση θρυμματίζει τα πνευμόνια. Σταγονίδια γκρίζου βήχα ξεκολλάνε από τον ιστό τους κι εξατμίζονται στο…

Μια μικρή ωδή στα κουρέλια

Πίνουμε λοιπόν στα κουρέλια, όπου και να είναι, και σε αυτούς που περιμένουν να γυρίσουμε, αλλά δεν θα πάμε. Άραγε θα παραμείνουμε ύαινες για πάντα?  Οι περισσότεροι φίλοι μου μπαινοβγαίνουν στα ψυχιατρεία. Κι όσοι από αυτούς δεν το κάνουν, είναι αυτοί που περισσότερο θα έπρεπε.  Είναι ακόμα Φεβρουάριος, μα ο Αύγουστος ανατέλλει στον ορίζοντα, έχοντας…

φιλικοί διάλογοι

a confusion of tongues [εν μέσω διαλόγου] -το οξυγόνο διάφανο το φαντάζομαι. -Όπως το νερό; -Ναι -Τι άλλο φαντάζεσαι διάφανο; -Το φιλί. -Όλα κι όλα, τα φιλιά έχουν κόκκινο χρώμα. -Δεν συμφωνώ. Τα φιλιά είναι κι αυτά φτιαγμένα από οξυγόνο. Σαν να φυσάς μέσα στο στόμα του άλλου. -Ιου. -Γιατί να είναι κόκκινα τα φιλιά;…

Χιμαιρινό ημερολόγιο

Η σκιά του ήλιου χρυσάλιζε πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας ενόσω εκείνος βυθιζόταν στον ορίζοντα σα φούσκα λάβα λαμπ1. Έπαιζα με τους κόκκους άμμου που είχαν κολλήσει ανάμεσα στα δάχτυλα της πατούσας μου. Ήμουν μόνος, μα μπορούσα να ακούσω τον βόμβο κάποιου μπιτσόμπαρου να φτάνει αχνά και λαχανιασμένα στα αυτιά μου από κάποιο άλλο σημείο…