πρόβα για χορό όξινης βροχής

Famous Rain Painting (Jeanne) της Danie Wood

Κρέμομαι από  το τρεμάμενο σαγόνι της νύχτας. Τα δόντια της πέφτουν διάττοντα. Βρέχει.

Θα το έλεγες βροχή αστεριών

– ίσως. Ούτε  τα πεφταστέρια είναι αστέρια. Είναι σωματίδια μετεωρικής ύλης

που φλέγεται  σε τριβή με τον αέρα. Απα

στράπτοντα.

Δε γαμιέται δεν γαμιέμαι, ας κάνω μια ευχή. Ο γναθοχειρούργος των Θεών κατεβάζει το κεφάλι να κρυφακούσει. Ρίχνει το βλέφαρο, του κλέβω μια βλεφαρίδα και την καρφώνω στο έδαφος. Τη λέω αλέξη-

κέραυνο.

Στην Αθήνα τη νύχτα κυκλοφορώ με ομπρέλα. Μη με βρει κάνα δόντι κατακούτελα. Απαπα

στράπτον. Στράπον

παρτάκια και ιριδίζοντα κοκτέηλς. Σαββατόβραδα σαν ταινία παλιά και

γκουγκλάρω ποια είναι τα γνωστότερα κομμάτια του Κιάμου για να δω ποιος θα είναι ο παρακάτω στίχος. Στίχο στίχο τοίχο τοίχο. Ρίχνει χαλάζι,

βγάζω χαλάζιο -στο διάολο και το λευκό και το γαλάζιο- ντύνομαι φιλάρεσκα τα ψυχοσωματικά στολίδια μου. Τις μικρές νευρωτικές επαναστάσεις μου ενάντια στο φασισμό ενός υπέρ- λειτουργικού σώματος. Ο αναλυτής μου γελάει κάτω από το ψεύτικο μουστάκι του.

Η γυναίκα δεν υπάρχει η γυναίκα έχει τελειοποιηθεί

στο νεκρό της σώμα φορέθηκε το εκτυφλωτικό χαμόγελο της εκπλήρωσης, φωσφορίζοντας στο σκοτάδι τόσο

ώστε δεν παρατηρείς εύκολα πως κάποια δόντια λείπουν. Μερικά βρέθηκαν να στολίζουν ένα κρανίο του Ντέημιεν Χερστ, άλλα σφηνωμένα στη μασέλα μιας μούμιας στο βρετανικό μουσείο, άλλα σε τσέπες φαροφυλάκων σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης

κι άλλα θρυμματισμένα στην αστερόσκονη που σνιφάρει ένας αιγοπώγων – και μάλλον Αιγόκερως – Δίας πριν σύρει υπό την αιγίδα του την καταιγίδα χαράσσοντας ίχνη αεροπλάνου στην ατμόσφαιρα.

Βρέχει φωτιά στη στράτα του Στράτου, η ζωή εκεί τελειώνει -λέει- αλλά του τελειώνουν επίσης τα μέγκαμπαητ και δεν μπορεί να μου κάνει σέαρ την τοποθεσία του. Μένω με την απορία

αναρωτιέμαι προς τα που να πάω, τα πόδια μου μοιάζουν να λένε μέχρι εδώ μα

κοιτάζω κάτω και τα δάχτυλα μου επεκτείνονται μέχρι που καταλαβαίνω πως είμαι ένα

αεροσκάφος σχίζοντας τα σύννεφα με τα νύχια των ποδιών μου

αφήνοντας μια ουρά σαν του ΙΚΑ -με το συμπάθειο- στο πέρασμα μου (οι συνωμοσιολόγοι των αεροψεκασμών προσεύχονται στις μάσκες οξυγόνου τους) και

κουτουλώντας περιστέρια βρωμοπεριστέρια και λοιπά πτερωτά τρωκτικά ίπταμαι στον αστικό

ουράνιο υπόνομο.

Advertisement

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s